Nu is Nederland echt helemaal naar de kloten…

AMBI-PUR heeft nu een nieuwe frisse geur: Openslaande ramen heet het.

Vroeger was het leven nog simpel, als het binnen stonk deed je de ramen open en kwam de frisse buitenlucht de muffe lucht binnen verdrijven. Maar die tijd is kennelijk voorbij. Nu is het buiten net zo muf als binnen en heb je dus een chemische lucht nodig die net zo ruikt als vroeger, gewoon frisse lucht. Chemische frisse lucht. Als we daar echt massaal in gaan trappen dan is echt iedereen binnen een paar maanden doodziek.

Dit is echt het allerlaatste wat ik van de reclameboy's nog tot me ga nemen. Nederland is definitief naar de kloten. Ik stop er nu echt mee. 

Juist iets laten zien wat ontworpen is om juist niet op te vallen is lastig.

Hoe laat je een camouvlagepak zien?

Dat moet juist leuk worden toch? Ze moeten een foto maken van zo'n Ghillie Suit precies zoals je het niet moet gebruiken en dat levert humoristische plaatjes op.

Zoals deze…

Kijk das nou wel leuk.

Of deze voor in de sneeuw…

Je moet dus oppassen waar je bent met je camouvlagepak, alleen als niemand je ziet ben je cool.

Niets is zo 'uncool' als een camouvlagepak dat niet werkt.

Het kost je ruim € 50,-, je moet het altijd bij je dragen en het is strafbaar als je het niet bij je hebt.

Elke 5 jaar moet je weer een nieuw exemplaar aanvragen en elk land heeft weer een andere versie. Om het te kunnen bemachtigen moet je eerst 4 vingerafdrukken en een pasfoto inleveren voordat je het ding mag kopen. Het is echter daarna niet eens je eigendom, het is en blijft eigendom van de Staat. Hoe gek is dat?

Nederland is overigens het enige land ter wereld dat om 4 vingerafdrukken vraagt en terloops gelijk een database aanlegt van alle Nederlanders alsof het criminelen betreft. In alle andere landen van deze planeet vinden ze 2 vingerafdrukken genoeg.

Ik heb het natuurlijk over je paspoort. Het is een boekje met 32 pagina's en je mag er eigenlijk niets mee. Je mag er niet in schrijven, je mag er geen pagina's uit halen, je moet het heel netjes bewaren en altijd kunnen tonen aan de 'autoriteiten' als ze daar om vragen. Er zit een chip in die op afstand is uit te lezen en in die chip staan al je gegevens, inclusief een digitale foto van je gezicht en twee van de vier vingerafdrukken. Als je het zo bij elkaar leest eigenlijk best wel eng en erg 'Big Brother' allemaal.

Maar draai het nu eens om. Beschouw het als je beste vriend, je digitale partner, je bewijs, dat je legitiem mee mag doen aan het fysieke leven op deze planeet en ook aan het leven op de digitale planeet (het Internet). Je kunt er deuren mee open krijgen, die voor anderen gesloten blijven. Je kunt vrij reizen over de aardbol en wordt nergens tegen gehouden. Niemand kan doen alsof ze jouw identiteit hebben aangenoemn, want het document is super beveiligd met heel veel geheime echtheidskenmerken die alleen bij een klein gedeelte van de autoriteiten bekend zijn gemaakt.

Beschouw het als je meest waardevolle bezit, dat je koestert omdat je er zelf heel veel voordeel van kunt hebben. Gebruik het gewoon ook als klein opschrijfboekje en doe er belangrijke telefoonnummers, (e-mail)adressen, codes en persoonlijke wetenswaardigheden in, die je dus altijd op zak hebt, of in ieder geval nooit ver weg van de plek waar je op dat moment bent. Wel eens al je telefoonnummers in een keer kwijt geraakt omdat je GSM het niet meer deed, of gestolen of verloren was? Schrijf die nummers dus op in je paspoort.

Maar je mocht er toch niks in schrijven? Precies, maar dat doe je ook niet, want je gebruikt post-it notes en dat mag wel. En als het volgens 'de controlerende autoriteit' toch niet mag, haal je gewoon even die paar post-it notes eruit en stopt ze er later gewoon weer in. 

Handige tip: Maak op je PC een overzicht van de belangrijkste nummers/adressen enz. Gebruik daarvoor een tabelletje. Print het uit op A4 zodanig dat het op een post-it note past. Plak vervolgens de post-it note op het A4 precies op de plek waar de tekst komt. Stop de A4 nogmaals in de printer en print nog een keer uit. Nu staat alles op die post-it note en plak je die in je paspoort. De grote maat post-it note (127x77mm) is net te breed voor je paspoort, maar met een schaar is dat zo opgelost en knip je er een paar millimeter af.

Succes,

Aan de Costa Blanca in Spanje wonen alle nationaliteiten van Europa gebroederlijk naast elkaar. Naast uiteraard de Spanjaarden, die hier vaak hun tweede huis hebben aan de kust, zitten er veel Engelsen, Ieren, Schotten, Zweden. Noren, Denen, Duitsers, Belgen en natuurlijk Nederlanders. Er zijn zelfs plaatsen waar de Spaanse ingezetenen in de minderheid zijn.

Wat eten die mensen zoal? Nou natuurlijk vooral Spaanse dingen, maar na een tijdje krijg je toch heimwee naar een ouderwetse stroopwafel of een boterham met pindakaas of hagelslag. Hetzelfde geldt voor alle andere nationaliteiten die na verloop van tijd gewoon even een ouderwetse hap willen zoals vroeger.

Gevolg is, dat er naast alle Spaanse restaurants en café's, veel Engelse en Ierse Pubs zijn, Zweedse restaurants, Duitse Bratwurst op de markt en ga zo maar door. Sommige plaatsen zijn een soort Europa in het klein. Naast een Spaanse tapa, zit een Engels boekenwinkeltje, gevolgd door een Zweedse Supermarkt en een Duitse bakkerij.

Zo is er bv. voor de Hollanders een winkelketen ontstaan langs de Costa's onder de naam Appie Hein, waar veel AH producten te koop zijn. Spaarkaarten zijn in Spanje onbekend, maar Appie Hein heeft uiteraard ook daar aan gedacht en er zijn dus (echt waar) Appie Hein spaarkaarten.

Kortom iedereen blij en iedereen heeft in de buurt 5 verschillende Spaanse Supermerkten, een Engelse Supermarkt (voor de Branston Pickle en de HP sauce) en een Duitse Supermarkt voor de Bad Reichenhaller kruidenzout.

Een andere Hollandse Supermarkt keten is de Palco. Die hadden vorige week een advertentie in 'de week' (het Hollandse suffertje voor alle Nederlanders langs de Costa Blanca) en uiteraard de gebruikelijke aanbiedingen van de week, niks mis mee dus. Maar nou komt het: Ze hadden deze week een Spaanse week en dus waren er echte originele Spaanse wijn te koop en echt origineel Spaans Amstel bier.

Ben je dan de weg kwijt of wat? Dat is in alle omringende Spaanse Supermarkten ook te koop natuurlijk, daar ga je niet voor naar een Hollandse Supermarkt in Spanje. Het is bijna niet te geloven zo dom. Waarschijnlijk heeft de eigenaar iets te lang met zijn kop in de zon gezeten afgelopen weken.

Hier de bewuste reclame:

Daar kun je uren over praten, daar is zeker al jaren over geschreven en er zijn duizenden documentaires en films over gemaakt. Wat ga ik hier dan nog aan toevoegen?

Ik zou haast zeggen….een foto maar, mag ik ook eens wat zeggen? Nadat iedereen er al iets over gezegd heeft is het nu mijn beurt.

Zo,  … en dan nu is de discussie klaar.

Wie kent het nog? De bekende rood wit blauw gestreepte paal die vaak ook nog rond draaide. Deze paal werd als uithangbord gebruikt en is de laatste tijd in onbruik geraakt, maar soms kom je het nog wel tegen.

Deze vrolijke rood/wit/blauwe variant was weer afgeleid van een oudere vorm die er met rood en wit, dus zonder blauw, een beetje luguber uitzag zoals rechts. Waar kwam nou eigenlijk deze paal vandaan?

Dan moeten we even een paar honderd jaar terug in de tijd en komen in de Middeleeuwen terecht, waar het gebruikelijk was, dat de kapper, de barbier, tevens de plek was voor het verrichten van chirurgische ingrepen. Een van die ingrepen was het in die tijd zeer gebruikelijke aderlaten. Voor elke ziekte waar geen medicijn voor bestond (en dat waren in die tijd heel veel ziekten), werd gedacht, dat het weg laten vloeien van een kleine hoeveelheid bloed (meestal uit de arm) een heilzame werking moest hebben, omdat met het weglopen van het bloed tevens de ziekte uit je lichaam wegvloeide.

Na afloop werden de windsels aan een paal buiten de deur te drogen gehangen en daar komt dus het uithangbord vandaan. Overigens kon je ook voor meer ingrijpende ingrepen bij de chirurgijn terecht. Wat te denken van een galblaas operatie (zonder verdoving !!) , het is echt waar. Het kon vroeger allemaal gewoon op de hoek bij de kapper.

Eigenlijk was het vak van chirurgijn een gilde en de opleiding was best zwaar. Dat die chirurgijn ook nog je baard kon scheren en je haar knippen dat deed hij erbij om aan zijn dagelijkse kost te komen.

De werkzaamheid van de barbier bestond in de eerste plaats in het scheren, haarsnijden, pruikenmaken enz., maar tevens kon hij door het afleggen van een proef het recht krijgen tot uitoefening van de kleine chirurgie en tot het verlenen van bijstand bij grote operaties. Vandaar, dat de barbiers en kappers met de geneeskundigen (chirurgijns) één gilde vormden. Ook het trekken van kiezen bestond tot de mogelijkheden.

In de Middeleeuwen, toen het nemen van warme baden zeer algemeen was, diende een bezoek aan een badinrichting tevens om zich te laten kappen en barbieren, terwijl de badknechten, de voorlopers van de latere chirurgen, zich ook met de verpleging der huid, met aderlaten en met de behandeling van open wonden belastten. Dit beroep stond lange tijd in slecht aanzien, omdat het als minderwaardig gold voor geld de verzorging van een anders lichaam op zich te nemen en tevens omdat de badinrichtingen dikwijls als plaatsen van onzedelijke uitspattingen bekend waren.
Eerst sinds het begin van de 18de eeuw komen de barbiers in beter aanzien, terwijl zij thans nog op sommige plaatsen, b.v. in Zuid-Duitsland, als een overblijfsel van hun vroegere verwantschap met de chirurgen, als dokter worden aangesproken.

En wat te denken van het weg laten vloeien van een bloedprop als je een klap op je kop had gekregen of er was iets op je hoofd gevallen? Daar hadden ze het volgende apparaat voor bedacht. Ja dat waren nog eens tijden…wachtlijsten en ziekenfondspremie waren onbekend, voor alles bestond een goedkoop medicijn en voor het zetten van een simpele spalk als je een been had gebroken, ging je gewoon naar de kapper…

Enfin, dat de gemiddelde leeftijd in de Middeleeuwen ergens bleef steken op 35 zal daarom ook niemand verbazen. 

Ik wil een Engels woord opzoeken en ga natuurlijk het Internet op.

Kom (uiteraard) uit op www.oed.com the Oxford English Dictionary (what else?).

Tik een woord in bij search en….niks, eerst even member worden….

Kost dat? $295,- per jaar of $ 29,95 per maand !!

What? Wat? Quoi? ¿Qué?

Wat is dat nu weer voor onzin? O.k. ik pak het boek erbij, had ik nog liggen,ooit gekocht voor 5,95 Engelse Pond in 1976 in Londen bij W.H.Smith (waar anders?) en dat is dus omgerekend zo'n  2 Eurocent per maand.

Dus Internet is 1500 x duurder dan een boek?

Ja, inderdaad, Internet is 1500x duurder dan dit boek. Je ziet het Nieuwerwets is niet altijd beter en in dit geval zeker niet goedkoper dan Ouderwets. O.k. dan maar ouderwets.

Het is nu officieel, ik ben ouderwets…..(soms).

Vraag aan een willekeurige Engelsman hoe zwaar hij is. Hij zal antwoorden in de gewichtsmaat stone. Als een willekeurige Engelsman vraagt hoe zwaar jij bent en je antwoord in zoveel kilo, dan gaan altijd die wenkbrouwen omhoog en weet hij of zij echt niet hoe zwaar dat nu is. Hoeveel is dat in stone? vraagt hij dan….

Een stone is meestal 14 pound en een pound (afkorting lb) is 453 gram. Een stone is dus ongeveer 6,35 kilo.

Iemand van 72 kilo is dus ongeveer 11 stone 4. Let op de meervoudsvorm van stone die dus meestal stone is en geen stones. In bovenstaande twee zinnen staat al twee keer het woord meestal en dat geeft al duidelijk aan, dat deze Middeleeuwse maat de tand des tijds nauwelijks heeft kunnen doorstaan.

Afkorting van de pound is lb, wat weer afkomstig is uit het latijn (libra pondo), alhoewel de Romijnse libra (96 Drachmen was en gelijk aan 327,17 gram), maar dit terzijde. Overigens had je alleen al in Engeland ook nog 5 verschillende maten voor een pound. (De Avoirdupois pound was 454 gram, de Troy pound was 373 gram, de Tower pound 350 gram, de Merchant pound 437 gram en de London Pound 467 gram.)

Overigens was een stone niet altijd 14 pound. Afhankelijk van de handelswaar was de stone 14, 15 of 24 pound als er wol werd verhandeld, 12 pound voor was, 8 pound voor suiker en specerijen en in Londen 8 pound voor een 'stone of beef'. Een 'stone of beef' was bv. in Hertfordshire 12 pound en in Schotland 16 pound. Kortom tijd om het hele pound en stone maar snel te vergeten lijkt me. Iets wat zo oud is, moet je een keer vervangen voor iets nieuws. Schoon schip maken dus.   

Officieel verboden als handelsmaat (ja verboden) sinds 1985, maar 'still going strong' in het allerdaagse gebruik met name als het gaat om aan te geven hoe zwaar iemand is. Ook nog steeds in gebruik om boksers, worstelaars en jokey's af te wegen voor een wedstrijd.

In Engeland is het dan ook gebruikelijk, dat een personenweegschaal het gewicht gewoon aangeeft in stone en niet in kilo's. Gaat het ooit nog wat worden met die Engelsen? Ik weet het niet, ze zitten niet voor niets op een eiland…